दीर्घ राज ओझाको एक दशकको शिक्षण यात्रा

 पुनर्वास: एक अनुभूती शिक्षक हुनु केवल एउटा पेशा मात्र होइन, यो त समर्पण, धैर्यता, र सेवाको मार्ग हो।

म शिक्षण पेसामा लागेपछि एउटा दशक बितिसकेको छ। यो यात्रा सहज मात्र थिएन, तर यसले मलाई थुप्रै अनुभूति, शिक्षा, र आत्मसन्तुष्टि दिलायो। जब मैले पहिलो पटक कक्षाकोठामा पाइला टेकेँ, म एक शिक्षकको रूपमा कति योग्य छु भनेर आफैंलाई प्रश्न गर्थें।

विद्यार्थीहरूसँग तालमेल मिलाउने, उनीहरूलाई बुझ्ने, र प्रभावकारी शिक्षण गर्ने चुनौतीहरू थिएकहिलेकाहीँ कक्षा संयमित राख्न गाह्रो हुन्थ्यो, त कहिलेकाहीँ उनीहरूलाई सिकाउने नयाँ नयाँ विधिहरू सोच्नुपर्थ्यो। समयसँगै मैले महसुस गरें कि शिक्षा भनेको केवल किताबी ज्ञान दिनु मात्र होइन, बरु विद्यार्थीको सोच, जीवनशैली, र आत्मविश्वास निर्माण गर्नु हो। प्रविधिको विकाससँगै नयाँ शिक्षण प्रविधिहरू अपनाएँ। सिर्जनात्मक शिक्षण विधि, प्रयोगात्मक सिकाइ, र समावेशी शिक्षा जस्ता विषयमा ध्यान केन्द्रित गरेँ।

शिक्षण यात्रामा विभिन्न चुनौतीहरू आए। कतिपय विद्यार्थीहरू सिकाइमा पछाडि थिए, कतिपयलाई पारिवारिक समस्याले प्रभावित पारेको थियो। ती सबै समस्यालाई बुझेर व्यक्तिगत रुपमा सहयोग गर्ने कोसिस गरें। कहिलेकाहीँ अभिभावकहरूसँग संवाद गरेर विद्यार्थीको शिक्षामा सुधार ल्याउन खोजें। सबैभन्दा ठूलो खुसी तब महसुस हुन्छ, जब मेरा विद्यार्थीहरू सफल बन्छन्। कोही डाक्टर बने, कोही इन्जिनियर, कोही समाजसेवी। उनीहरूको प्रगति देख्दा मेरो मेहनत सार्थक भएको अनुभव गर्छु।

एक दशक लामो शिक्षण यात्राले मलाई शिक्षक मात्र होइन, जीवनलाई बुझ्ने एक मार्गदर्शक पनि बनाएको छ। यो यात्रा अझै जारी छ, नयाँ अनुभवहरू सङ्गाल्दै, नयाँ पुस्तालाई शिक्षित बनाउने लक्ष्यसहित। शिक्षा नै उज्यालो भविष्यको आधार हो, र म त्यो उज्यालो फैलाउने एउटा सानो प्रयत्न गरिरहेछु।